« تقدیم به دوستی که مرا از غزل گرفت و خود اسیر ما ند»

                       و خدا انسان را قا نع نیافرید

                       ودختران و پسرانی که تمام سهم شان را از راه های دنیا

                      قا نع اند به بلوار پارک

                      درختان گلاویز خسته از تکرار

                      اینجا زمین محدب است و آسمان مقعر

                     ودختران و پسرانی که به این زمین و آسمان قا نع

                      و خدا انسان را قا نع نیافرید .  

بعد از ظهر یک روز تعطیل است . هوا نه سرد است ونه گرم. یک بعد از ظهر معمولی . هوس می کنی قدم بزنی . شهر خلوت است ومغازه ها بسته از ابتدای هر خیابانی که که شروع کنی می رسی به تنها پارک شهر . می نیشینی روی یکی از صندلی های کافی شاپ که روبه درخت ها چیده شده است. صندلی ها خالی اند وکافی شاپ خلوت . پسری با سیسنی زیر بغل روبه رویت می ایستد ، می فهمی باید چیزی سفارش بدهی . روی میز را فوت می کنی و دستهایت را روی میز قلاب می کنی . بستنی ساده ای سفارش می دهی . پسر با بستنی برمی گردد. نگاهت را از درخت ها بالا می کشی . دور تا دور پارک را دور می زنی همه چیز مثل هم است درخت ها و ...... چیزی جز درخت ها نمی بینی شاید فقط درخت ها شبیه هم اند . چه اهمیتی دارد مهم این است که امروز تعطیل است و تو نشسته ای توی کافی شاپو نگاهت را توی درخت ها می چرخانی . احساس سرما می کنی به آسمان نگاه می کنی . آسمان صاف است هوا نه ابری ست نه آفتابی . حس می کنی داری یخ می زنی پاهایت را می مالی انگار شلوارت یخ کرده است. صندلی را کمی عقب می کشی و پاهایت را روی هم می اندازی . به این فکر می کنی که اصلا میز چیز به درد نخوری است. بی حوصله میز را کنار می زنی . نگاهت را از درخت ها می گیری و توی کافی شاپ می چرخانی به این فکر می کنی چرا باید درست وسط کافی شاپ گودالی بخ این بزرگی بکنند .دقیق تر نگاه می کنی با خودت مرور می کنی وقتی وارد کافی شاپ شدی گودالی توی کافی شاپ بود یا نه چیزی یادت نمی آید. به پسر اشاره می کنی پسر ظرف خالی بستنی را می گذارد توی سینی . می پرسی « برای چی این گودال را اینجا کنده اند ؟ » پسر گیج مبهوت نگاهت می کند . با اخم بستنی دیگری سفارش می دهی . خوب نگاه می کنی ، نه درست روبه رویت گودالی کنده شده است .پسر برمی گردد بستنی را می گذارد روی میز و تا به خودت بیایی خودش را به پشت پیشخوان رسانده است . به بستنی نگاه می کنی فکر می کنی که چرا دوباره بستنی سفارش دادهای اصلا به تو چه ربطی دارد که آن گودال برای چه آنجا کنده شده. پول را می گذاری روی میز ، نیم خیز می شوی و صندلی را جابه جا می کنی تا بلند شوی نسیم سردی می زند توی صورتت به گودال نگاه می کنی ، بزرگتر شده است . به اطرافت نگاه می کنی صندلی ها پر شده اند . زن و مردی وارد کافه می شوند . زن میز کنار گودال را نشان می دهد . فکر اینکه آنها گودال را دیده اند آرامت می کند . نفس عمیقی می کشی . به طرف می روند بدون اینکه به گودال ننگاه کنند . رسیده اند لبه ی گودال سنگ ریزه ها می ریزند پایین یک قدم مانده تا بیفتند فریاد می کشی و پلک هایت را محکم روی هم فشار می دهی همه جا تاریک است . هیچ کدام از حس هایت را نمی فهمی . مثل اینکه توی زمین و آسمان معلق باشی ، توی سرت زنگ می زند هر چه می کنی نمی توانی چشم هایت را باز کنی .حس می کنی چیزی روی شانه ات می خورد .به خودت می آیی چشم هایت را باز می کنی همه جا تار است تصاویر عقب و جلو می شوند . پسر بغل دستت ایستاده و مات نگاهت می کند .به اطرافت نگاه می کنی نگاه خیره وکنجکاو اطرافیانت را می توانی روی صورتت حس کنی . چند نفر که روی میز جلویی نشسته اند به عقب بر گشته اند ومثل اینکه منتظر توضیحی باشند زل زدهاند به تو. قبل از اینکه پسر بخواهد چیزی بگوید بلند می شوی قدمی بر می داری قطر گودال بزرگتر می شود. می ترسی می نشینی و بستنی دیگری سفارش می دهی . با خودت فکر می کنی چه طور ممکن است این همه آدم گودالی به این بزرگی را نبینند . لیوان روی میز را بر می داری و آبش را می پاشی روی صورتت. حتما از گرماست چیزی وجود ندارد .روی صندلی جابه جا می شوی گودال بزرگتر می شود مثل اینکه با هرحرکتت گودال بزرگتر می شود. می خواهی بلند شوی لبه ی گودال درست تا پیش پایت جلو آمده. سرک می کشی تا توی گودال را ببینی سیاهی تا اعماق کشیده شده سیلی محکمی به خودت می زنی نه خواب نیستی روی گونه ات می سورد . زن ومرد روی صندلی لبه گودال نشسته اند ولی قیافه هایشان نشان نمی دهد که از گودال بترسند یا حداقل نگران باشند . ظرف بستنی را پرت می کنی توی گودال ظرف بستنی میان سیاهی گودال گم می شود و حتی صدایی نمی شنوی فکر می کنی باید خیلی عمیق باشد. مردی از پشت پیشخوان به طرفت می آید نگاهش به نظر دوستانه نمی آید . سعی می کنی آرامشت را حفظ کنی .با دستپاچگی پول بستنی را می گذاری روی میز. مرد روبه رویت ایستاده قبل ازاینکه چیزی بگویی پول را بر می دارد وخیره می شود توی چشمهایت وبا دست در ورودی را نشان می دهد. « به سلامت » زن ومرد هر چند دقیقه یک بار نگاهت می کنند و چیزی به هم می گویند انگار سوژه ای برای صحبت پیدا کرده باشند . سنگینی نگاه مرد را می توانی از پشت پیشخوان حس کنی . سعی می کنی فکرت را متمرکز کنی فکر می کنی به اینکه کابوس وحشتناکی دیده ای ، لباس هایت را مرتب می کنی ، نفس عمیقی می کشی به درخت ها نگاه می کنی  . آرامش عجیبی دارند .احساس آرامش می کنی به اینکه اینقدر ترسیده ای خنده ات می گیرد بلند می شوی که بروی همه چیز شبیه هم است و همه جا ساکت . فریاد می کشی صدایت هر لحظه دور تر می شود انگار از جایی پرت می شوی.

از اینجا رو به پنجره روی صندلی که نشسته ام می توانم نیمه ی ابر نگرفته ی ماه را ببیننم . از نرمه بادی که می وزد چین های پرده ی حریری مثل عروس دریایی باز می شودند وآرام جمع می شوند .صندلی ام را نزدیک پنجره می کشم این طور خنکی نسیم را بیشتر حس می کنم وقتی چشم هایم را می بندم و نسیم موهایم را به هم می ریزد . عمیق نفس می کشم دلم می خواهد تمام خنکای نسیم راتوی ریه هایم حبس کنم. بوی صنوبرهای نم زده می پیچد توی ذهنم .چشم هایم را باز می کنم . نور ماه روی قطره های باران روی شیشه براق تر به نظر می رسد مثل برق چشم هایت وقتی انگشت اشاره ام را روی لب هایت می گذارم تو آرام و مطیع سکوت را قبول می کنی . هیچ وقت مثل امشب نتوانستی سکوتی را که می خواستم را بفهمی اما امشب دلم می خواهد حرف بزنی یا نه اصلاً مثل همیشه غر بزنی با جمله های کوتاه و یک نواخت . دلم چای می خواهد تا ده می شمارم تا صدای کر کر دم پایت را بشنوم که با هر قدم بلند تر می شود و بوی چای که هر لحظه بیشتر می شود . چشم هایم گرم شده اند دلم نمی خواهد بخوابم به این تخت لعنتی فکر می کنم که تو را از من گرفته است یا شاید به خاطر اینکه اینطور با موهای به هم ریخته توی بالشی که گود افتاده صورتت گم شده فکر می کنم تو را از من گرفته است . برایم غریبه ای وقتی این طور روی تخت افتاده ای انگار نمی شناسمت . گوش هایم را تیز می کنم تا صدایت را از پشت در بشنوم . صدا های گنگ نا مفهوم با جمله های یکنواخت . شاید لحنی مثل گلایه ، اعتراض یا شاید التماس نمی فهمم چه می گویی . وقتی صدا به در نزدیک می شود انگار که کسی پشت در مدام غر بزند کلافه می شوم پلک هایم تند تند می پرند خودکار توی دستم لق می زند دلم می خواهد در را باز کنم و صدا خفه کنم . نمی خواهم به این فکر کنم که صاحب صدا تو هستی آن هم وقتی که در را باز می کنم و آرام وسبک دم پاییت را روی زمین می کشی و برایم چای می آوری بدون هیچ حرفی . چای را می گذاری روی میز و مثل سایه می روی . در را که پشت سرت می بندی صدا دوباره جان می گیرد انگار که از دور به طرف در بیاید بلند تر و یکنواخت تر می شود .دست هایم را محکم روی گوش هایم فشار می دهم انگار هیچ قدرتی نمی تواند رسایی صدا را کم جان کند محکم تر فشار می دهم بی فایده است . به طرف در می روم دستگیره را که می چرخانم صدا قطع می شود . در را باز می کنم . فضای اتاق به نظرم غریب می آید مثل اینکه اولین باری باشد که می بینم. به طرف آشپزخانه می روم بوی چای مانده روی گاز می زند توی صورتم . بر می گردم . شیر آب را باز می کنی ، سرم را که جلوتر می آورم می بینمت که توی دستشویی مسواک می زنی دهنت پر از کف شده است . نور بالای آیینه که می خورد روی موهایت موج می زند مثل همیشه تمیز و براق است . دلم می خواهد سرم را لای موهایت بگذارم وعمیق نفس بکشم . نگاهم می کنی چشم هایم را از نگاهت می گیرم . به طرف اتاق خواب می روم در را پشت سرم می بندم و به در تکیه می دهم . گوش می خوابانم صدای نمی آید نفس عمیقی می کشم . روی تخت دراز می کشم . شقیقه هایم تیر می کشد . صدا دوباره از پشت در جان می گیرد بلند تر از همیشه .به در نگاه می کنم . سایه ای نزدیک در سیاهی می کند . دستگیره در می چرخد توی چارچوب در ایستاده ای و جمله های کوتاه ِ یک نواخت با آمدنت اتاق را پر می کند. به لب هایت نگاه می کنم که باز وبسته می شود . پاهایم را از لبه ی تخت آویران می کنم . سرم تیر می کشد . نمی توانم بلند شوم . جلو می آیی چشم هایت قرمز شده اند و متورم . می لرزی صدا تمام وجودت را پر کرده است .انگار بختکی رویت افتاده باشد . بی رمق شده ای صدایت آرام تر شده است .« خسته » را که می گویی صدا دوباره اوج می گیرد. باید بختک را ازت جدا کنم . دست هایم دور گلویت حلقه شده است . فشار می دهم صدا بریده بریده می شود. مردمک های چشمت بالا می روند و پلک هایت روی هم می افتند . تمام بدنم می لرزد . رهایت می کنم روی تخت . صورتت گم می شود توی موهای به هم ریخته ات . ماه پیدا نیست . ابرها آسمان را پوشانده اند . سرما توی تنم می دود . خودم را مچاله می کنم روی صندلی دلم چای می خواهد . تا ده می شمارم تا در را باز کنی ....